Dysleksja

Tagi

Dysleksja

Dysleksja to nie choroba, która można wyleczyć – to zaburzenie, które będzie doskwierać całe życie. Można jednak uczyć się z nią radzić, wybierać odpowiednie strategie postępowania oraz skutecznie ją przeciwdziałać (jeśli zostaje wcześnie wykryta). Osoby z dysleksją są normalnie rozwinięte intelektualnie, nie miewają również żadnych poważnych wad wzroku lub słuchu, nie są zaniedbane środowiskowo.

Dysleksja może mieć podłoże genetyczne. Jednak jej przyczyny nie zostały jeszcze dokładnie poznane i sprecyzowane. Według Gerd Schulte-Körne jest ona dziedziczna, a prawdopodobieństwo dziedziczenia problemów dyslektycznych tj. czytania wynosi 60 %, a problemów z ortografią około 80 %.

Niektórzy badacze uważają, że przyczyną dysleksji jest męski hormon – testosteron, którego nadprodukcja w okresie prenatalnym (w czasie 9 miesięcy) modeluje rozwój mózgu.

Dysleksja występuje pięciokrotnie częściej u chłopców niż u dziewczynek, jednak objawy dysleksji występują mniej więcej u 10% dzieci.

Dysleksja ma różne odmiany:

Dysleksja objawiająca się trudnościami w czytaniu.

Dysortografia objawiająca się problemami w pisaniu, popełnianiem błędów ortograficznych (pomimo znania reguł poprawnej pisowni)

Dysgrafia, która objawia się brzydkim i niekaligraficznym pismem – zniekształcenie strony graficznej pisma.

Dyskalkulia, która objawia się trudnościami w rozwiązywaniu najprostszych zadań

Dysfonia objawiająca się niewyraźnym i bardzo cichym mówieniem.

Cechy i zachowania dyslektyka

Osoba z dysleksją wyróżnia się wysoką inteligencją i błyskotliwością, a także jest bardzo elokwentna. Jednak pomimo swojego wysokiego IQ czuje się mniej inteligentna niż inni, przez co ma niską samoocenę. Radzi sobie ze swoją słabością poprzez bardzo pomysłowe strategie oraz dobre poczucie humoru.

Dyslektyk, przez nauczycieli i otoczenie, bardzo często uważany jest za lenia, na dodatek lenia mało zdolnego, nieuważnego i niedojrzałego. Jednak jego problemy ze szkołą i nauką nie są na tyle poważne, aby otrzymywać dodatkową pomoc ze szkoły. Dziecko z dysleksją wykazuje wysoką inteligencję emocjonalną, która nie podlega dyskusji. Ma silne poczucie sprawiedliwości i jest emocjonalnie bardzo wrażliwe. Egzaminy pisemne to katorga, natomiast ustne nie są żadnym problemem.

Dyslektyk nie potrafi czytać (często wpada w gniew w czasie czytania tekstów lub gdy jest odpytywany z czytanego tekstu), pisać oraz literować, ma trudności z koncentracją uwagi, łatwo traci poczucie czasu. Może być typem marzyciela, często bywa zamyślony. Najlepiej uczy się poprzez demonstrowanie, eksperymentowanie, obserwowanie oraz dzięki pomocom wizualnym. Osoby z dysleksją są utalentowane w takich dziedzinach jak aktorstwo, sport, muzyka, mechanika, sprzedaż, biznes, projektowanie, budownictwo i inżynieria.

Czytanie

Gdy dyslektyk musi coś przeczytać często narzeka na zawroty i bóle głowy, a nawet bóle brzucha.

Dyslektyk odczuwa zmieszanie związane z literami, cyframi oraz słowami. Bywa również i tak, że ma problemy z kolejnością wypowiadanych liter, słów i zdań.

Gdy czyta lub pisze zwykle stosuje powtórzenia, dodaje dziwne, nieistniejące litery i słowa, przestawia, omija i zamienia litery, cyfry, słowa. Gubi kolejno czytane linie tekstu.

Dyslektyk może się skarżyć na uczucie lub wrażenie ruchu w czasie czytania, a czytany tekst jest zwykle źle intonowany i niezrozumiały dla niego. Przeciwieństwem jest hiperleksja, objawiająca się płynnym czytaniem, w dobrym tempie, bezbłędnym jednak bez rozumienia czytanej treści.

Osoba z dysleksją ma trudności z wyszukiwaniem i określeniem najistotniejszej myśli w tekście a także ma problemy z dzieleniem wyrazów na sylaby.

Mowa i słuch

Osoba z dysleksją może przejawiać nadwrażliwość na bodźce słuchowe jak również może mieć omamy słuchowe, tzn. słyszeć słowa, które nie zostały w ogóle wypowiedziane lub zniekształcać słowa, które zostały wypowiedziane. Dyslektyka rozpraszają wszelkiego rodzaju bodźce słuchowe, a jeśli chodzi o jego mowę – jest ona nieprecyzyjna i lakoniczna. Takiemu człowiekowi bardzo trudno jest znaleźć odpowiednie słowa do wyrażenia tego, co pragnie powiedzieć, wyrazić, okazać. Dyslektyk często nie kończy zdań lub mówi w sposób przerywany, a wymowa niektórych słów może być nieprawidłowa.

Pisanie

Osoba dyslektyczna może być leworęczna lub oburęczna, ma bardzo często problemy z pisaniem i odwzorowywaniem tekstu (przestawianie liter w wyrazach, przestawianie szyku pisanych wyrazów). Kiedy pisze trzyma długopis w niepoprawny sposób, ma trudności z pisaniem w liniaturze zeszytu i zniekształca graficzną stronę pisma jak również stawia niewłaściwie małe i wielkie litery. Oprócz tych „objawów” dyslektycznych, mogą również występować trudności w pisaniu ze słuchu, błędy ortograficzne wynikające ze słabszej pamięci wzrokowej, problemy z interpunkcją. Innym problemem dyslektyka jest mylenie liter o podobnym brzmieniu: b i p, d i b, m i w, s i z, dz i c, e i ę, osoba dyslektyczna ma duże problemy z ze zmiękczeniami oraz dwuznakami (dz, sz, cz) Bardzo prawdopodobne jest również to, że dyslektyk będzie opuszczał literę y, a także nie odróżniał ę od em. ą od om.

Osoba dyslektyczna może również przejawiać w pewnym stopniu niezdarność i nieskoordynowane ruchy, a także może również mieć tendencję do choroby lokomocyjnej.

Trudności z innymi przedmiotami

Dyslektyk może mieć problemy w szkole z niektórymi przedmiotami:

Matematyka – trudności z tabliczką mnożenia, brak umiejętności rozpisania zadania np. w postaci równania pomimo znajomości prawidłowej odpowiedzi, problemy ze zliczaniem przedmiotów, problemy z wyższą matematyką, nieumiejętność rozwiązywania zadań z treścią

Geometria – zmiana kierunków w w rysunkach geometrycznych, zakłócenia wyobraźni przestrzennej, problemy z rozumieniem pojęć geometrycznych

Język polski – ortografia, czytanie, pisanie, mowa, nauka wierszy

Geografia – problemy z czytaniem mapy oraz określaniem kierunków świata

Plastyka (Sztuka) - problemy z rozmieszczeniem rysunku na kartce, zbyt słaby albo zbyt mocny nacisk ołówka, częste zmiany kierunku w rysunkach

Języki obce – problemy wynikające z istotnej rozbieżności pomiędzy wymową a pisownią wyrazów (objawy są analogiczne jak w języku polskim)

Wychowanie fizyczne – błędne rozumienie instrukcji ćwiczeń, zmniejszona sprawność ruchowa, wolne tempo pracy

Dyslektyk w życiu

W życiu dyslektyk może nie potrafić posługiwać się pieniędzmi, może mieć problemy z przyswajaniem informacji w odpowiedniej kolejności oraz z punktualnością (zarządzaniem czasem). Oprócz tego może mieć skłonności do nadmiernego porządku jak również do nieładu. Dziecko z dysleksją niejednokrotnie staję się klasowym klownem – takie zachowanie jest wynikiem podejmowanych prób radzenia sobie z trudnymi sytuacjami. Nauczycielom może sprawiać trudności wychowawcze lub przeciwnie może być bardzo spokojnym dzieckiem, zamkniętym w sobie.

Człowiek z dysleksją ma skłonności do infekcji, alergii, nadwrażliwości na jedzenie, dodatki i produkty chemiczne w jedzeniu. W nocy dyslektyk może spać albo bardzo mocno i głęboko albo bardzo płytko. Często jest bardzo odporny na ból lub bardzo nieodporny, a wtedy nawet małe zadrapanie boli.

Na podstawie powyższych informacji można wnioskować, że dyslektyk popada w pewne skrajności: albo szybko się rozwija – szybko uczy się chodzić, mówić, wiązać sznurowadła, lub odwrotnie tempo rozwoju jest znacznie wolniejsze, albo jest osoba otwartą albo zamkniętą w sobie, albo ma skłonności do porządku albo do nieporządku.

A, B, C, Dyslektyk

A jak akceptacja. Dyslektyka – pomimo jego inności - należy akceptować takim, jakim jest.

B jak błędy (orograficzne, interpunkcyjne, rachunkowe), notorycznie popełniane przez dyslektyka.

C jak cierpliwość, która jest niezbędna samemu zainteresowanemu jak i jego rodzicom oraz nauczycielom.

D jak dysleksja to wielka udręka!

E jak emocje, które przeszkadzają dyslektykowi na prezentację swojej wiedzy i umiejętności.

F jak frustracja, która niejednokrotnie dopada dyslektyka. Jednak radzi sobie z nią poprzez relaksację.

G jak gdyby... Gdyby dyslektyk miał możliwość wyboru, z pewnością wybrałby życie bez dysleksji.

H jak humor, którego dyslektykowi nie powinno zabraknąć i raczej nigdy nie brakuje, by mógł łatwiej żyć z dysleksją.

I jak istotne jest posiadanie i ciągły rozwój zainteresowań.

J jak jednak. Dyslektyk uczy się dłużej jednak potrafi znaleźć swój sposób (styl) nauki.

K jak koszmar... głośnego czytania.

L jak lubić. Dyslektyk lubi uczyć się z wykorzystaniem wszystkich zmysłów.

Ł jak łatwiej dyslektykowi przychodzi mówienie aniżeli pisanie.

M jak myślenie optymistyczne (pozytywne) pomaga pokonywać trudności związane z dysleksją.

N jak nie. Dyslektyk nie oczekuje gotowych podpowiedzi i rozwiązań od innych osób.

O jak oceniać. Należy oceniać wysiłek i wkład pracy dyslektyka

P jak potrzeba większej ilości czasu na pisanie i czytanie.

R jak relaks, który pomaga dyslektykowi w nauce.

S jak sukces, którym jest większa motywacja i wiara w siebie.

T jak tran, który pomaga dyslektykom.

U jak uczyć się. Dyslektyk uczy się znacznie dłużej niż inni, przez co jest bardzo wyczerpany.

W jak woda, która jest niezbędna podczas nauki.

Y jak yyyy... Ta samogłoska często jest wypowiadana przez dyslektyka: „yyy... muszę pomyśleć”, „yyy... muszę się zastanowić”, „yyy...potrzebuję chwili na odpowiedź”

Z jak zdobywać wiedzę na temat tego, w jaki sposób walczyć i wygrywać z dysleksją.

Zobacz inne artykuły

Podobne artykuły

  • lekcja oszczędzania dla dzieciLekcja oszczędzania

    Każdy z rodziców nie chce, aby jego dziecku zabrakło pieniędzy w życiu. Dlatego oprócz …

  • lekcja oszczędzania dla dzieciLekcja tolerancji

    Czym jest tolerancja? Tolerancja pochodzi od łacińskiego słowa tolerantia, co znaczy …


Panel informacyjny - pierwszy

Panel informacyjny - drugi


Stopka strony